“Als ik terugdenk aan die periode, voel ik meteen weer die spanning in mijn buik,” zegt Tara (36). “Ik had een enorm drukke baan waarin ik veel moest reizen, presentaties geven, deadlines halen. Alles draaide om presteren. En ondertussen leefde ik op pijnstillers.”
De klachten waren er al jaren. “Ik had regelmatig van die aanvallen waarin de pijn zo heftig was dat ik letterlijk krom stond. Alsof iemand van binnen met messen in mijn buik stak. Tijdens vergaderingen moest ik soms plots naar het toilet rennen, in paniek omdat ik het niet meer hield.
Daar zat ik dan, zuchtend, steunend, mezelf moed in te fluisteren. Soms huilde ik even, deed mijn make-up opnieuw en deed dan alsof er niets aan de hand was. Niemand mocht het merken.”
Een aantal keer meldde ze zich ziek als het écht niet ging, maar veel begrip kreeg ze niet. “Mijn werkgever was niet blij met mijn afwezigheid. Er werd gefronst als ik weer een dag niet kwam. Er hing steeds meer spanning. Ik voelde me schuldig, zwak, alsof ik faalde.
Toen ik voorzichtig vertelde dat ik onderzocht werd op endometriose, vroeg ik of ze het nog even voor zich wilden houden. Maar het kwam toch naar buiten. Opeens wist mijn hele team het. En ik voelde me kwetsbaar en een aansteller. Alsof ik me moest verantwoorden voor iets wat ik zelf nauwelijks begreep.”
Uiteindelijk kwam er eindelijk een verklaring. Een diagnose. “Endometriose. Op mijn blaas, in mijn darmen en op mijn eierstokken. Eindelijk wist ik waarom ik al die jaren zoveel pijn had gehad. Ik was opgelucht, maar ook verdrietig. Want ik had mezelf al die tijd zo voorbijgelopen.”
Tara besloot minder te gaan werken in aanloop naar haar operatie. “Ik wilde het goed doen, mezelf de kans geven om te herstellen. Het was een heftige operatie. Maar toen ik terugkwam, was mijn plek verdwenen. Iemand anders had mijn functie gekregen. Een re-organisatie.
Er was ‘geen ruimte’ meer voor mij. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Al die jaren had ik alles gegeven, zelfs terwijl ik ziek was. En toen ik eindelijk voor mezelf koos, was dat blijkbaar het moment waarop ze me lieten gaan.”
Het deed pijn. “Ik voelde me waardeloos. Alsof ik was ingeruild. Maar na verloop van tijd begon ik het anders te zien. Die baan was nooit een plek geweest waar ik mezelf kon zijn. Er was geen begrip, geen ruimte om mee te denken over thuiswerken of andere oplossingen. Alles draaide om doorgaan, presteren, meedoen. En ik deed mee.. tot ik letterlijk niet meer kon.”
De operatie was zwaar, fysiek en mentaal. “Mijn lichaam moest herstellen van jarenlange pijn en uitputting. Maar ook mentaal moest ik opnieuw beginnen. Ik had niet alleen mijn baan verloren, maar ook een deel van mijn identiteit. Wie was ik zonder mijn werk? Zonder dat constante rennen en vechten?”
Langzaam vond ze haar kracht terug. “Ik heb nu een andere baan. Rustiger, beter in balans. Ik heb lieve collega’s die echt betrokken zijn en ik mag twee dagen per week thuiswerken. Dat maakt zóveel verschil. Ik heb weer plezier in wat ik doe, zonder dat ik mezelf hoef uit te putten.”
Ze glimlacht. “De operatie was letterlijk een kantelpunt. Ik moest niet alleen herstellen van wat endometriose met mijn lichaam had gedaan, maar ook van wat de wereld van mij had gevraagd terwijl ik ziek was. Ik leerde hoe kostbaar mijn energie is. En dat ik niet meer alles hoef te dragen om goed genoeg te zijn.”
Ze hoopt dat er meer bewustwording komt over endometriose op de werkvloer. “Zodat vrouwen niet hoeven te kiezen tussen hun gezondheid en hun carrière. Dat werkgevers begrijpen dat steun, flexibiliteit en menselijkheid zoveel kunnen betekenen. Want endometriose mag dan onzichtbaar zijn, de impact is dat allerminst. En ook dat er écht fijne werkgevers bestaan die wél met jou mee willen denken.”
Reacties
Echt een leuke blog!